[EINT] Chapter I : Aarde

posted on 01 Jun 2015 16:29 by maifah-cs in EINT
 
 

Chapter I : Aarde


 

 

 

 

 

 

ฉันเป็นคนชอบฝันค่ะ

 

 

เอ่อ ..ไม่ได้ฝันเฟื่องนะ หมายถึงเวลาหลับจะชอบฝันน่ะค่ะ บางทีก็ฝันว่ามีแฟนหนุ่มหล่อมากแต่ไม่เห็นหน้า (แล้วรู้ได้ยังไงว่าเขาหล่อยะ?) ฝันว่าได้ไปเที่ยวต่างประเทศ หรือฝันว่าเป็นผู้รอดชีวิตแล้ววิ่งหนีซอมบี้ก็บ่อย เป็นยมทูตในการ์ตูนเรื่องบลีช สู้อยู่ในโรงเรียนก็เคยมาแล้ว

 

 

โคตรแฟนตาซี

 

 

แต่บางทีมันก็เหนื่อยนะคะ กับการที่ต้องมาฝันอะไรแบบนี้ แต่มันก็สนุกดี

 

 

เอาล่ะ

 

 

 

คืนนี้จะฝันเห็นอะไรกันนะ?

 

 

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

 

 

           ฉันค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา เห็นเพดานหินที่ดูสกปรกและมีหยากไย่ กะพริบตาปริบๆ

 

 

“ที่นี่..?”

 

 

ที่ไหนกันวะ

 

 

ลี่อิน ยันตัวเองให้ลุกขึ้นมานั่งพลางก้มมองตัวเองแล้วก็ต้องประหลาดใจ ตอนนี้เธอสวมชุดคล้ายๆชุดจีนโบราณแบบประยุคสีขาวแถบแดงมีขลิบทอง มีผ้าคาดเอวสีน้ำตาลทองรัดด้วยผ้าสีแดงไว้อีกทบหนึ่ง

 

 

นี่เธอหลุดมาในโลกไxอิ๋วเหรอ? ดราก้xนเควสต์? หนังจีนกำลังภายใน?

 

 

ลองยกมือขึ้นยกมือๆขึ้นจับๆหน้าดู โอเค... หน้ายังปกติสินะ แต่พอเลื่อนขึ้นไปจับๆบนหัว

 

 

 

 

  เอ้ะ...?

 

 

 

 

  ไอ้สัมผัสยาวๆนุ่มๆนี่มันอะไรน่ะ ทำไมพอจับแล้วรู้สึกคล้ายเวลามีคนมาดึงๆหู

 

 

พอลองดึงดูซักทีก็ร้องแอ้ยย

 

 

 

 

“เอ้ะ หูกระต่ายย? ทำไมฉันมีหูกระต่ายล่ะ!!?”

 

 

 

 

จิ้งน้อยตกใจเฮือกจนกระโดดโหยงขึ้นมายืนเลย ดวงตาสีแดงมองสอดส่องไปรอบๆ...ห้องที่เต็มไปด้วยหยากไย่ กลิ่นสาบเหม็นๆของดินและ...อะไรก็ไม่รู้ที่เธอเองก็ไม่อยากนึกถึง ก่อนที่สายตาจะหันไปมองซากธูป

 

 

  ธูป?

 

 

  เธอเผลอตั้งสมาธิจ้องไปที่มันเพราะแสงในนี้มันแทบไม่มีเลยมองไม่ค่อยชัด ทันใดนั้นเองซากธูปนั่นก็ลอยขึ้นมาในแนวดิ่งอย่างกับปรากฏการณ์ผีโพลเตอร์ไกส์ ยิ่งทำให้เธอตกใจจนสะดุ้งขึ้นมาอีก

 

 

 

“ละ...ลอยได้!?”

 

 

 

เธอทำมันลอยเหรอ? พลังจิตเหรอ?

 

 

  ด้วยความตกใจจนสมาธิหลุดกระเจิง ซากธูปนั่นก็ร่วงลงมาแหมะอยู่ที่พื้น

 

 

เธอมองไปรอบๆอีกริมฝีปากเริ่มเบะออก สายตาดูหวาดกลัว

 

 

  ดูยังไงๆนี่มันก็เหมือนหลุมฝังศพชัดๆ!

 

 

 

  “ใครมันจะไปอยู่ต่อเล่า แง้ แม่ขา!!!”

 

 

 

  กระต่ายน้อยรีบวิ่งจู้ดหนีออกมาจากห้องนั้นเลย ฮือๆๆ น่ากลัวๆๆ ทางออกอยู่ไหน ที่นี่มันคือทีไหน ใครก็ได้ช่วยลี่อินด้วยยย

 

 

เอ้ะ... ตกลงเธอชื่อลี่อินเหรอ? โอ้ยช่างมันเถอะ จะชื่ออะไรก็ช่างแต่ตอนนี้ต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้!!

 

 

  แต่ในระหว่างที่เธอกำลังวิ่งๆหนีอยู่ ก็ดันสะดุดล้มกระแทกพื้นดังแอ่กก

 

 

 

“กรี๊ดดด!!”

 

 

 

  ถ้าปกติล้มกระแทกพื้นธรรมดาเธอคงไม่ร้องกรี๊ดเหมือนโดนเชือดแบบนี้ แต่คราวนี้มันดันล้มแล้วกลิ้ง! กลิ้งหลุนๆลงไปในหลุมดินถล่ม ชุดสีขาวเปื้อนดินจนมอมแมมไปหมด ลี่อินไอค่อกแค่กเบาๆ

 

 

“นะ...นี่มันอะไรกันเนี่ย...”

 

 

พอเงยหน้าขึ้นมา สายตาก็มาจ๊ะเอ๋เข้าให้กับหัวกะโหลกที่โผล่พ้นออกมาจากดินเซย์ฮัลโหลผู้มาเยือนอย่างเธอ

 

 

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด”

 

 

 

เธอรีบผงะถอยหนีออกมาทันทีตามสัญชาตญาณ หรือเป็นเพราะตอนนี้เธอเป็นครึ่งกระต่ายถึงได้ตกใจง่ายกว่าปกติกันนะ? เอ้ะ มันเกี่ยวรึเปล่านะ

 

 

โอ้ยช่างมันเถอะ

 

 

  พอตั้งสติได้ก็สังเกตเห็นว่าโครงกระดูกตรงหน้ากำแผ่นหินสกปรกเอาไว้ แล้วข้างๆนั่นก็มีดาบเก่าๆที่ดูจะหนักไม่น้อยวางอยู่

 

 

 

ดาบ!!

 

 

 

 

เคล็ดลับในการเอาตัวรอดฉบับลี่อิน ข้อที่1 : หยิบอะไรก็ได้ที่ใช้ป้องกันตัวเองได้มาใช้ซะ!

 

 

 

 

สมองประมวลผลได้ดังนั้นเธอก็พุ่งเข้าไปคว้าดาบมาเลยฮึบบบ

 

 

  ฮึบบบ

 

 

 

 

ฮึบบบบบ

 

 

 

 

.....

 

 

 

 

บ้าเอ้ย ทำไมมันหนักแบบนี้เล่า!!?

 

 

 

 

 

ลี่อินโมโห สะบัดมือออกมาเลิกพยายามยกดาบขึ้นมาแล้วด้วยความหงุดหงิด บ้าเอ้ย ไหนใครบอกว่าในฝันมันจะไม่รู้สึกอะไรไงล่ะ มั่วนี่นา?

 

 

ดาบก็หยิบไม่ได้งี้ งั้นก็..

 

 

  การกระทำไว้เท่าความคิด ยื่นมือไปคว้าป้ายหินเก่าๆนั่นจากโครงกระดูกแล้วออกวิ่งต่อ

 

 

  เอาวะ กำขี้ดีกว่ากำตด

 

 

ขอโทษนะคะคุณโครงกระดูก แต่ขอยืมไปใช้หน่อยนะคะ!

 

 

  ระหว่างที่กำลังวิ่งไปตามทาง ลี่อินก็ก้มมองแผ่นป้ายในมืออย่างพิจารณา

 

 

  เก่าก็เก่า แล้วนี่มันอย่างกับป้ายหลุมศพแน่ะ ฮืออ น่ากลัวง่ะ!!

 

 

วิ่งมาได้ซักพักก็เห็นแสงสว่างด้านหน้า

 

 

 

  เย่ ทางออกกกกก!

 

 

 

ลี่อินโผเข้าหาสู่แสงสว่างนั่นราวกับจะให้มันโอบอุ้มตัวเองไว้ แต่พอหลุดออกมาจากสุสานแล้ว ทางด้านหน้าก็ไม่ใช่สวรรค์วิมาน โอลิมปัสที่ไหนหรอก..

 

 

  รอบข้างดูเหมือนป่ารกร้าง กับทางเดินที่มีอยู่ทางเดียว โอเค ชีวิตฉันมีแต่ต้องเดินตามไปทางนี่ไปใช่มั้ย

 

 

ได้ เดินไปทางนี้ก็ได้ T_T ใครจะไปกล้าเดินเฉียง เดินแทยงมุมออกไปในที่ที่ไม่เคยมาเล่า

 

 

  เด็กสาวออกเดินอีกครั้ง ใจจริงก็อยากวิ่งอยู่หรอก แต่ดันเหนื่อยจากการวิ่งออกมาจากสุสานแล้วนี่สิ..  เธอเดินมาเรื่อยๆ มองไปทางด้านข้างก็เห็นกระท่อมไม้เก่าๆตั้งอยู่

 

 

 

อ้ะ บ้านคน!! (รึเปล่าวะ)