[Ex-SHIELD] Mission-2 : Facilities

posted on 16 Nov 2014 17:33 by maifah-cs in AEGIS
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
 
 
 
 

[EX-SHIELD] Mission-2 : The Facilities

 

Sugar, oh, honey, honey
You are my candy girl
And you got me wanting you..

               

เสียงเพลงฮิตในยุค70sดังขึ้นคลอเบาๆไปกับบรรยากาศบนควินเจ็ท หญิงสาวเจ้าของเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนในชุดกี่เพ้าสีแดงสวมทับด้วยสูทสีดำนั่งประจำอยู่ที่ที่นั่งกัปตัน เธอเคาะนิ้วลงกับตักตัวเองเบาๆตามจังหวะเพลง

 

 

เป็นอีกครั้งที่เธอต้องขับเครื่องบินเองแม้จะเป็นไบโอเคมิสต์ก็ตาม ครูซ คอฟแมนนึกขอบคุณความสามารถพิเศษในการจดจำข้อมูลอย่างแม่นยำและเรียนรู้ได้เร็วในระดับที่ไม่ธรรมดาของตนขึ้นมาจับใจ

 

 

หลังจากนี้จัดคอร์สฝึกขับเครื่องบินให้คนในทีมทุกคนเลยดีไหมนะ..

 

 

ครูซกดปุ่มตั้งค่าเครื่องไปเรื่อยๆ สมาชิกในทีมก็ต่างมีกิจกรรมส่วนตัวของตัวเอง บ้างก็นั่งพิมพ์อะไรยิกๆบนแล็ปท็อปของตัวเอง บ้างก็นั่งเช็ดปืน ยืนคุยกันบ้าง นั่งหลับบ้าง...

 

 

 

When I kissed you girl I knew how sweet a kiss could be
(I know how sweet a kiss can be)

 

 

 

ภารกิจในครั้งนี้ของพวกเธอคือการนำ 0-8-4ที่ได้มาไปส่งให้กับ The Hub ซึ่งเป็นฐานปฏิบัติการลับที่สำคัญมากรองลงมาจากทริสเกลเลี่ยนที่เธอประจำอยู่ตอนนี้ ที่นั่นมีเอเจนท์แฮนดส์เป็นหัวหน้าคอยควบคุมดูแลอยู่ เธอเคยพบกับเอเจนท์แฮนดส์อยู่หลายครั้ง เป็นคนเก่ง ช่างวางแผน ไม่แปลกที่เธอจะสามารถมาอยู่ในตำแหน่งสูงเช่นนี้ได้

 

 

The Hub มีห้องปฏิบัติการณ์ทางวิทยาศาสตร์อยู่เยอะ แล้วแบ่งออกเป็นตามเลเวลเหมือนกับที่ทริสเกลเลี่ยน เธอเองก็เคยมาอยู่ที่นี่ในช่วงเวลาสั้นๆเมื่อยังอยู่เลเวล5 แต่ส่วนมากเธอจะประจำอยู่ที่The Sandboxมากกว่า

 

 

“หัวหน้าดื่มน้ำไหมครับ?”


เธอหันไปมอง ก็พบเอเจนท์หนุ่มวัยย่างเข้า50ไปแล้วหลายปีส่งยิ้มบางๆที่แสนอบอุ่นแบบผู้ใหญ่ใจดีให้พลางยื่นขวดน้ำเปล่ามาทางเธอ ครูซยิ้มนิดๆแล้วรับมาพร้อมกับขอบคุณเบาๆ

 

 

“ขอบคุณค่ะ.. ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เราน่าจะถึงThe Hub ในอีก2ชม. ถ้าเหนื่อยจะนอนพักเอาแรงก่อนก็ได้นะคะ”

 

 

เอลเลียต กัลโลเวย์หัวเราะ

 

 

“โถ่ หัวหน้าครับ ถึงผมจะแก่แล้วแต่ผมก็ไม่ได้เหนื่อยง่ายขนาดนั้นนะ”

 

 

“ฮึๆ ก็ฉันเป็นห่วงคุณพ่อนี่คะ... เป็นอะไรขึ้นมาเดี๋ยวเอเจนท์เรห์แล่นมาหาเรื่องฉันกันพอดี”

 

 

“เกี่ยวอะไรกับเขาด้วยล่ะครับ!”

 

 

“ฮะๆๆ”

 

 

 

กัลโลเวย์ถอนหายใจเฮ้อ เขามักจะโดนหญิงสาวที่อายุอานามคราวลูกคนนี้แกล้งเล่นเสมอ ก่อนจะขยับยิ้มบางๆ

 

 

“งั้นผมก็เป็นห่วงหัวหน้าเหมือนกันนะครับ เพราะถ้าคุณเป็นอะไรขึ้นมา...”

 

 

  พอได้แซวได้แกล้งคนอื่นครูซก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้น แต่ก็แทบจะสำลักน้ำเมื่อโดนอีกฝ่ายตอกกลับมาให้จุกเล่นๆ

 

 

“เดี๋ยวหัวหน้าทีมที่กำลังไปสวิสเซอร์แลนด์ตอนนี้จะแล่นมายิงผมทิ้งเหมือนกัน..”

 

 

“.....”

 

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

 

 

เวลาผ่านไปชั่วโมงกว่า ณ ตอนนี้ทีมบีใกล้จะถึงจุดหมายปลายทางแล้ว ครูซจับแฮนด์บังคับควินเจ็ทแล้วขับไปตามที่GPSนำทางไป ปกติแล้วฐานปฏิบัติการณ์ลับของชีลด์นั้นจะไม่ระบุว่าอยู่ที่ไหนเพื่อป้องกันผู้ไม่ประสงค์ดีเข้ามาบุกโจมตี ดังนั้นปกติแล้วเจ้าหน้าที่ชีลด์ทุกคนจะเดินทางโดยมีระบบนำร่องนำไปที่ฐานปฏิบัติการณ์ปลายทางที่ต้องการจะไปนั่นเอง

 

 

“อื้ออ เมื่อยขบไปหมดแล้วนะฮะเนี่ย”

 

 

เอเจนท์บอร์ดเล่พูดขึ้นพลางยืดแขนบิดขี้เกียจระหว่างนั่งประจำอยู่ที่เก้าอี้พลางรัดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยปลอดภัยหายห่วง ครูซเงยหน้าขึ้นพลางเอื้อมมือไปกดปุ่มบนแผงควบคุมด้านหน้า

 

 

“ออกไปเล่นบันจี้จัมพ์ไหมล่ะคะ เดี๋ยวฉันเปิดประตูปล่อยให้ลงไป”

 

 

“หัวหน้าอย่าทำผมเลยครับ ขอโทษครับ ขอโทษที่ขับเครื่องบินเจ็ทไม่เป็นครับบ!”

 

 

“ฮะๆๆๆ!”

 

 

ทุกคนหัวเราะครืนกันกับคำพูดของเอเจนท์บอร์ดเล่ แต่ความสนุกสนานก็ดับวูบไปในทันทีเมื่อจู่ๆมีเสียงระเบิดดังตูมพร้อมกับที่เครื่องบินเหวี่ยงเซจนบางคนที่ไม่ได้นั่งประจำที่ถึงกลับล้มกลิ้งกันไปเลย

 

 

เสียงสัญญาณเตือนถูกโจมตีดังขึ้น ครูซที่หน้าคะมำเกือบกระแทกกับคอนโซลด้านหน้าหยีตาลงเล็กน้อยเพราแรงกระแทกเมื่อครู่รุนแรงทีเดียว เธอหันไปมองจอด้านบน ปีกซ้ายของเครื่องบินถูกยิงโดนจนเสียหาย แต่ยังสามารถประคองตัวบินตอ่ไปได้

 

 

เกิดอะไรขึ้น? ใครกันที่โจมตีมา..!?

 

 

“หัวหน้าครับ!”

 

 

“ทุกคนนั่งประจำที่ให้เรียบร้อย! เอเจนท์ซีออนมานั่งกับฉัน เร็ว!”เธอออกคำสั่งเสียงดัง มือซ้ายจับแฮนด์บังคับ มือขวากดปุ่มด้านหน้าเพื่อปรับระบบให้เข้าที่ ส่วนเดกซ์เตอร์ สิ้นเสียงคำสั่งจากเธอ เขาก็รีบพุ่งมานั่งที่เก้าอี้ข้างๆทันที

 

 

“ข้อมูลของฝ่ายตรงข้าม ..ใช้วิธีไหนก็ได้เอาข้อมูลมาให้ฉัน!”

 

 

“ครับ!”

 

 

“หัวหน้าคอฟแมน ระดับพลังงานของเครื่องยนต์ลดลงอย่างต่อเนื่องเลยครับ!”

 

 

“ฝ่ายตรงข้ามเป็นเครื่องบินเจ็ท2ลำไม่ทราบฝ่าย...”

 

 

ชิ..

 

 

ครูซบังคับควินเจ็ทให้หลบกระสุนที่ฝ่ายตรงข้ามกราดยิงมาพร้อมกับเร่งความเร็วขึ้นเพื่อให้หลุดออกจากการถูกโจมตี แต่ศักยภาพในการขับเครื่องบินของเธอไม่สูงพอ ดังนั้นแค่พยายามประคองเครื่องให้บินต่อไปพร้อมกับหลบได้บ้างก็ตึงมือเธอแล้ว

 

 

“บ้าเอ้ย ทำไมถึงไม่เจอกันนะ..!”เดกซ์เตอร์สบถ สายตาจดจ้องอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ของตน นิ้วมือทั้งสิบขยับจิ้มแป้นพิมพ์รัวๆ

 

 

“หัวหน้าคะ มิสไซล์ทิศ4นาฬิกาค่ะ!”

 

 

สิ้นเสียงของเอเจนท์ชเนาซ์ ครูซก็บังคับเครื่องหักมุมหลบมิสไซล์ไปได้อย่างฉิวเฉียด พร้อมกับยิงสวนกลับไปบ้าง

   "เอเจนท์กัลโลเวย์ ติดต่อขอกำลังเสริมจากThe Hubทีค่ะ!"

   เอเจนท์เจ้าของชื่อได้ยินดังนั้นก็เอื้อมมือไปกดปุ่มส่งสัญญาณฉุกเฉินไปที่The Hubทันที

 

 

‘ซ่า...ซ่า..  ที่นี่The Hub เกิดอะไรขึ้นกัน ทีมซีน่อน? เอเจนท์คอฟแมน?’

 

 

“ทางนี้เอเจนท์กัลโลเวย์ เราถูกโจมตี..!” เขาตอบกลับไป เครื่องบินสั่นเนื่องจกาแรงระเบิดของมิสไซล์ที่ยิงสวนกลับไปจนเขาต้องยึดที่จับแถวๆนั้นไว้แน่น “อีกฝ่ายเป็นเครื่องบินเจ็ท2ลำ ไม่สามารถระบุฝ่ายได้ อีก20นาทีเราจะถึงปลายทาง..”

 

 

‘รับทราบ เราจะเตรียมกำลังเสริมไปช่วยคุณเดี๋ยวนี้... กำลังเสริมจะไปถึงคุณภายใน5นาที ระหว่างนี้คุณยื้อเอาไว้ก่อนไหวไหม?’

 

 

กัลโลเวย์หันมาหาหัวหน้าทีมสาว ครูซถอนหายใจ แล้วจ้องไปยังข้างหน้าเขม็ง

 

 

“..ไม่ไหวก็ต้องไหว”

 

 

เธอหักเลี้ยวมาออกมาจากเส้นทางที่จะมุ่งไปThe Hubจนเครื่องบินทำมุม45องศา ลูกทีมแต่ละคนต่างเกาะยึดที่นั่งตัวเองเอาไว้แน่นเพื่อจะได้ไม่กลิ้งโค่โล่กระแทกนู่นนี่ให้ตัวเองบาดเจ็บหรือทำให้เครื่องบินเสียหายโดยใช่เหตุ

 

 

“หัวหน้า มิสไซล์จาก2ทิศทางเลยครับ..!”

 

 

ครูซกัดฟันกรอด ช่วงเวลา5นาทีนั้นช่างยาวนั่นราวกับ5ชั่วโมง แต่ยังไม่ทันที่เธอจะขยับหลบ เครื่องบินเจ็ททางซ้ายก็ถูกยิงร่วงทิ้งไปก่อนพร้อมกับมิสไซล์ที่กำลังพุ่งเข้ามาหวังจะระเบิดควินเจ็ททีมบีให้กระจุยด้วย

 

 

ครูซหันขวับไปทางด้านขวา เครื่องบินเจ็ททางขวาเองก็โดนยิงร่วงลงไปติดๆกับลำแรก พร้อมกับที่เครื่องบินรบที่มีตราสัญลักษณ์S.H.I.E.L.Dทั้ง2ลำจะเคลื่อนมาอยู่ขนาบข้างเธอ

 

 

 

ติ๊ดๆ

 

 

 

สัญญาณติดต่อจากเครื่องบินลำทางซ้าย

 

 

‘..เป็นยังไงบ้างครับเอเจนท์คอฟแมน? ไม่มีใครบาดเจ็บอะไรใช่ไหม’

 

 

ทั้งเธอและลูกทีมต่างถอนหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกเหนื่อยอ่อนกับเหตุการณ์เมื่อครู่ ครูซเอนหลังพิงกับที่นั่งแล้วยกมือขึ้นแตะไมค์เฮดโฟนข้างแก้ม

 

 

“..พวกเราปลอดภัยดี”

 

 

และ0-8-4ก็น่าจะปลอดภัย (มั้ง)

 

 

 

 

 

 

 

 

“ขอบคุณทุกคนมากนะครับที่นำ0-8-4มาให้ได้อย่างปลอดภัย..” เอเจนท์มาริอุส บราวน์กล่าวขอบคุณ เมื่อทีมบีหรือทีมซีน่อนมาถึงฐานThe Hubได้อย่างปลอดภัย ร่างกายครบ32 ไม่มีใครเสียแขนหรือขาไประหว่างมาถึงที่นี่

 

 

เด็กซ์เตอร์แอบบ่นอุบเบาๆ

 

 

“...เกือบตายน่ะสิไม่ว่า..”

 

 

ครูซยิ้มแล้วส่งกล่องเหล็กที่บรรจุ0-8-4ของทีมเธอไปให้เอเจนท์บราวน์

 

 

“หวังว่าทีมแล็ปที่นี่จะได้สนุกกับ0-8-4ตัวนี้นะคะ น่าสนใจมากทีเดียว.. อ้อ แล้วก็ฝากซ่อมควินเจ็ทให้ดิฉันด้วยนะคะ ไม่อย่างนั้นเราคงกลับทริสเกลเลี่ยนกันไม่ได้”

 

 

“แน่นอนครับเอเจนท์คอฟแมน ควินเจ็ทของคุณจะกลับมาเหมือนใหม่ภายใน2ชม.” เขายิ้ม “เชิญทางนี้เถอะครับ ผมมีอะไรจะปรึกษาคุณหลายอย่างเลยล่ะ” เอเจนท์บราวน์กล่าวพลางผายมือเชิญให้เธอเดินไปกับเขา

 

 

ครูซหันมาทางลูกทีมของตัวเอง

 

 

“อีก2ชม.ฉันจะกลับมา.. ระหว่างนี้ไปเดินเล่นพักผ่อนรอจนกว่าควินเจ็ทจะซ่อมเสร็จนะคะ”


 

“ครับ/ค่ะ หัวหน้า”

 

 

พอทุกคนตอบรับ เธอจึงพยักหน้าเบาๆอย่างพอใจแล้วเดินตามเอเจนท์บราวน์เข้าไปยังแล็ปด้านในซึ่งต้องอยู่ในระดับเลวล5ขึ้นไปเท่านั้นถึงจะเข้าไปได้..

 

 

และอีก2ชม.ให้หลังพวกเธอก็ขึ้นควินเจ็ทที่ซ่อมเสร็จแล้วกลับสู่ทริสเกลเลี่ยน..

 

 

 

 

บ้านของพวกเรา

 

 

 

 

 

edit @ 16 Nov 2014 21:04:58 by MintieZ commu

Comment

Comment:

Tweet